Een Boost voor de Ziel

Het lijf herinnert. Met verlangenopstellingen taal geven aan trillingen van het lijf

De zomer is er deze week in volle glorie. De warmte vertraagt het dagelijkse leven en hier in de buurt van Nijmegen ademt alles de vierdaagse uit. Aan de kant van de route staan er overal oude bankstellen en stoelen geplaatst. Alsof de vuilnis langs moet komen is mijn eerste gedachte. Ook zijn er de 4-daagse feesten van Nijmegen met optredens, jongleeracts en vuurwerk.
Maar de deceptie is groot dat de eerste dag afgelast is vanwege de te verwachte hittegolf. Maar daarna gaat het los beweert de dame van de receptie hier. Mijn vakantie is begonnen. Samen met mijn moeder en mijn zus een weekje naar de Mookerplas. Op een bepaalde manier ga ik dan altijd terug in de tijd. Word ik dochter en zusje.

Glooiend landschap

Ik herinner me echter niet veel van mijn kindertijd uit Zuid-Limburg. Toen ik 8 jaar oud was gingen de mijnen dicht en vertrokken we met het hele gezin naar het polderlandschap van de Beemster. En zo is er een breuk in mijn geschiedenis waar ik niet om heen kan. Mijn zus herinnert zich juist heel veel. Bij mij is er op de een of andere reden een emotionele lading gekomen op die trek naar het Noorden, waardoor het geheugen blokkeert.

Vanochtend liep ik langs het water en keek zo tegen de St-Jansberg aan. Als er glooiend landschap op mijn netvlies verschijnt, komt ook de melancholie naar boven. Een verlangen, naar wat? Ik weet het niet, maar mijn lijf resoneert meteen.

Dit voorjaar heb ik me wederom verdiept in mijn eigen geschiedenis met verlangenopstellingen. Op ontdekkingstocht gegaan in mijn eigen stiltes. Soms denk ik ‘houd het nooit op’? Maar telkens weer komt er een nieuw laagje tevoorschijn. Mijn lijf gaat me daarin altijd voor. Dan weet ik dat ik goed zit. Met een trilling, een steek in mijn zij of kippenvel op mijn armen. Taal is er dan nog niet.

Verlangenopstelingen

In de verlangenopstellingen komt ik dichterbij mijn eigen kern. Alsof ik een deel van mezelf voor het eerst voel. Soms levert dat in eerste instantie alleen maar tranen op. Tranen die taal krijgen door de resonanten. Waarin delen van mij als heel jong klein meisje zich uitspreken. Het verlies van nabijheid is ergens heel jong in mij ontstaan. Het voelt als een leegte in mij. Het zoeken naar bevestiging is daardoor evenredig groot geworden. Alsof ik de bevestiging onvoldoende in die eerste maanden heb ervaren. Mijn moeder kan daar niet meer zo goed bij als ik het er nu zo over wil hebben. Ze was zo van slag wat er vlak na mijn geboorte bij vrienden gebeurde, dat ze zich ‘schuldig’ voelde dat zij al 3 gezonde kinderen had. Hoe het met mij als pasgeborene in die tijd ging, weet ze niet meer zo goed. Ik was wel altijd een druk en aanwezig kind krijg ik regelmatig te horen. Zelfs zo dat opa en oma aanboden dat ik wel bij hen kon blijven zodat mijn ouders met de andere kinderen op vakantie konden gaan. Pa en ma zijn daar niet op ingegaan en trokken altijd met ons vieren de eerste jaren naar Cadzand en later met de vouwwagen naar Frankrijk, Spanje of Italië. Gelukkig zijn er van de vele vakanties foto’s gemaakt, want ik kan ze me niet meer echt voor de geest halen. Wel komt in mijn lijf ogenblikkelijk het gevoel naar boven hoe we in die snikhete Ford Taunus door Frankrijk trokken.

Melancholie en leegte

Met die verlangenopstellingen wordt het rustiger van binnen. Ik begrijp mezelf steeds beter. Wuif de melancholie niet weg. Neem hem voor waar aan, laat hem komen, begroet hem en vertel mezelf dat dat als kind nodig was. Mezelf af te sluiten. Dat drukke en aanwezige kind aan de buitenkant probeerde dat lege gevoel van binnen eronder te houden. Zich in de drukte te laten zien en horen, zodat ze gezien en gehoord werd. En daarmee bevestigd werd dat ze okay is. Dat ze welkom is in het leven.

Deze vakantie is er een van optimaal vertragen. Tempo nada. En dan kom ik als vanzelf de melancholie tegen aan de waterkant bij de Mookerplas. Bijzonder om dan vandaag te merken dat ik hem welkom heet. Laat zijn. En zowaar hij bleef maar even, terwijl hij andere zomers zo in mijn grondtoon kon blijven hangen. Grote opsteker van mijn innerlijke werk van dit voorjaar. Het voelt als het gedicht van Kiddy hieronder. Dat ik mezelf als volwassen vrouw kan bevestigen, het kleine meisje in mij zich veilig kan laten voelen.

Weer-zien
Laten wij gaan naar het kind dat wij waren
beluisteren de eigen wijs, het stille leed
om samen dan de binnenstrijd te klaren
tot een mens geboren die zich veilig weet.

Kiddy Maas-Bos

Het Familiehuis en verlangenopstellingen

Bij Het Familiehuis onderzoeken mensen steeds meer via een verlangenopstelling wat hen zo kan blokkeren in hun volwassen leven. Ik wil daar na de zomer nog meer ruimte aan geven en organiseer dit najaar maandelijks een opstellingendag in Amsterdam van 9.30 – 16.30 uur.

De verlangenopstellingen kennen hun ontstaansgeschiedenis in de IoPT-methode van Franz Ruppert. IoPT staat voor ‘Identity oriented Psycho Trauma’. Het worden ook wel trauma-/verlangen-opstellingen genoemd.

Hoe werkt zo’n IoPT-opstelling?

Je verwoordt in een zin een verlangen waar je naar toe wilt groeien. Dat verlangen is vaak verbonden met ervaringen uit onze kindertijd. Vanuit deze zin kies je 3 woorden die je verder gaat verkennen. Je vraagt vervolgens mensen om voor deze woorden te resoneren. Zij kunnen een onderliggende wereld oplichten en brengen onbewuste ervaringen, beelden of overtuigingen aan het licht. Zo krijg je contact met oude ervaringen en emoties en kun je deze verwerken.

Wil jij ook een levensvraag met een opstelling verkennen? Zodat je zelf dat kleine kind in jou kan ophalen. Weer kan zien. Kan bevestigen. Ook als je als resonant wilt deelnemen ben je van harte welkom. Als je nog geen ervaring hebt met opstellingen, dan is het fijn om via die plek als resonant met de impact van opstellingen kennis te maken.

De opstellingendagen zijn:

donderdag 1 september, nog plek voor 2 vrageninbrengers, plek voor resonanten
vrijdag 7 oktober, nog plek voor resonanten
maandag 14 november, plek voor vrageninbrengers en voor resonanten
vrijdag 16 december, plek voor vrageninbrengers en voor resonanten


Is dit echt wat je met jezelf wilt onderzoeken? Jezelf ontmoeten op een diepe laag? Stuur dan een mail naar [email protected] en we plannen een moment om elkaar eind augustus te bellen. Want ik ben nu nog op vakantie ;-).


Hartelijke groet,

Cécile

Ambassadeur Liefdevolle Relatie
Het Familiehuis

Cécile Schlangen

Geschreven door Cécile Schlangen

19 juli 2022

Download gratis
het e-magazine
‘Samen Verder’

met inspirerende artikelen over de liefde en relatietherapie

cover Samen Verder